Inleiding

Hoe verliep het 50-jarig jubileum in 1972? Ik was net lid en als achtjarige is mij daar niet heel veel van bijgebleven. Wat in mijn geheugen gegrift staat, is de prachtige aanbouw aan de kantine, imposant maar moeilijk voor te stellen voor degenen die de eerste Vlonder nooit hebben meegemaakt. En van Peter Zoutendijk senior kreeg ik, als broekkie, het prachtige Achilles-speldje, een kleinood dat nog regelmatig te bewonderen is op de revers van André Baars en Hans Broers. Om toch nog iets naar boven te halen, heb ik een en ander geplukt uit de verhalen en mededelingen uit de LK’s die allemaal netjes liggen opgeslagen bij Hans Broers. Ik vond het overigens leuk om in de LK van 20 september 1972 in de rubriek ‘Ledenlijst’ het volgende te lezen: Aangenomen als lid: Frits Broers en Harald Braakman.

Harald Braakman

LK 8, 35e jaargang, 20 september 1972

Van de Jubileum Commissie

* A.s. vrijdag halen we circa 160 pallets op (een pallet is een houten drager van ongeveer 1 meter bij 1 meter 20 bij 15 cm in gebruik bij verladers met vorkheftrucks). Eddy Wubben zal hierin bemiddelen. Met deze pallets brengt de bouwcommissie het terrein voor de vlonder op gelijke hoogte met de vlonder.
* Op donderdag, 28 september, zet Thom de Jong zijn bungalowtent tegen de grote tent aan. Deze dient als garderoberuimte.
* Onze “ bewakingstroepen” overnachten in de kantine van 25 september tot en met 1 oktober (7 nachten). Hiervoor wordt een rooster gemaakt. We noteerden reeds Gerard M., Frank, Wim, Paul, Steven, Ed van R., Kees en Ton. Meerdere gegadigden kunnen zich opgeven bij Freddy.
* Alle senior- en jeugdleden maken 10 gulden over naar gironummer 75050 t.n.v. Jubileumfonds Achilles, Den Haag (indien men dit nog niet had gedaan).
* Plantenbakken gevraagd. Wie leent zijn/haar plantenbak voor gebruik op 30 september? Gaarne bezorging op 29 september (kan ook worden gehaald). Gaarne tevoren telefonisch overleggen met Ineke Beijl, tel. 55.94.42 of Henk Beijl, tel. 29.47.79).


LK 9, 27 september 1972

Jubileum programma voor zaterdag 30 september
11.00 uur             ontvangst in de tent door het Bestuur voor de omwonenden van ons veld
15.00-17.00 uur:             receptie voor een ieder die Achilles met haar 50 jaar wil feliciteren
18.00-20.30 uur:             diner in Pantucky-West
20.45-………uur:             feestelijk samenzijn van alle Achillesleden

Vrijdagavond rond 8 uur is er “generale repetitie”, d.w.z. we willen met alle betrokkenen nog even zeer kort de gang van zaken doornemen met praktijkimitatie doornemen. Bier drinken hoort hier NIET toe, hoe spijtig ook. De bar opent eerst zaterdagavond. Voor noeste werkers is er echter beslist wel een flesje bier of anderszins te verschalken.

LK 10, 4 oktober 1972

Hoofdartikel ‘WAT IS HET MOOI GEWEEST…..There goes my heart again’ (van Hans Broers).

There goes my heart again. ‘t Zal wel zo iets betekenen als: Telkens word ik opnieuw verliefd. ’t Was zaterdagavond en –nacht een van de meest gespeelde nummertjes het geeft – in mijn vrije vertaling – eigenlijk precies weer wat er op ons Achillesfeest gebeurde: telkens opnieuw sprong je hart open voor weer een andere onvergetelijke indruk. Want al wordt “de tent” op het moment dat ik dit schrijf – zondagmorgen – misschien al afgebroken, de herinnering blijft. De herinnering aan het bouwsel zelf en alles wat daarin gebeurde op die gouden dertigste september 1972………Jammer dat-ie weer weg gaat, zonde eigenlijk, hoorde ik meermalen zeggen. Maar is dat wel zo? Moeten we die tent niet in onze geest vasthouden als de momentopname van een topper, een hoogtepunt in de Achillesgeschiedenis, een hoogtepunt in ons eigen leven? Stel we laten haar staan. Wat gebeurt er dan? Er komen veranderingen in de inrichting, tekenen van onvermijdelijk verval worden al spoedig kenbaar, het is niet meer dat, wat het die zaterdag voor ons allen is geweest. De herinnering komt in verwarring: hoe was het ook weer? Nu alles direct na het feest weer wordt opgeruimd, zijn we gedwongen ons geheugen te trainen op het vasthouden van al het mooie, dat we hebben gehad op Achilles’ verjaardag…..Met als kleine steun de vele foto’s die vooral ‘s morgens en ’s middags volop zijn gemaakt.

Op de koffie

’s Morgens……..Ja ’s morgens hadden we de buren. De bewoners van het Pomonaplein. Ze kwamen op de koffie. Dat kwamen ze ’s nachts weer, want het is uitgesloten dat ze vóór kwart voor vier een oog hebben kunnen luiken. Geluiddicht was de tent nu eenmaal niet….Na het buurtbezoek enkele uren van rust. Verkleden voor het feest. Prachtige creaties waren er bij. Ik heb voor het eerst de gepantyde benen van Wendela gezien. Niet slecht….En wat te denken van de prachtige robe van Willy Huisman! Genoeg hierover. Het was allemaal even mooi en feestelijk.

Op de receptie de sprekers. Allereerst de gemeente Den Haag in de persoon van chef sportzaken de heer Lindhout. Hij gaf ons de sportpenning van ’s-Gravenhage. Eremetaal dat ons toekomt. Bedankt B. en W.! Over onze hoofden heen waarschuwde de heer Lindhout onze overheden en volksvertegenwoordigers voor de gevolgen, die de achterstelling van de sport – blijkend uit o.m. de subsidievermindering van het rijk – zal hebben. Onno – wat was-ie goed hé – herinnerde de heer Lindhout aan een nietskostend cadeau: toestemming om een duiker onder de vlonder te mogen aanbrengen, ten einde onze kantine een slag groter te maken. Ik geloof wel, dat dit in orde komt. Hebben we bij ons zestigjarig bestaan aan een veel kleiner voortentje genoeg….. Roelof de Bruyn Prince roemde ons namens het hoofdbestuur KNKB. Ook hem zat de onderwaardering van de regering dwars. Freddy Broers kreeg een welverdiend bondsereteken. De “Gouden Vijftig” (speciale bondswimpel voor vijftigjarige verenigingen) hebben we nog tegoed. Was door (begrijpelijke) omstandigheden niet tijdig ter plekke.

Gerrit van Bruggen, penningmeester van de afdeling Rijndelfland, moest afdelingsvoorzitter Jaap van Nierop (vakantie) vervangen. Hij bracht ten behoeve van de Achillesjeugd twee schaakspelen mee. Hartelijk dank! Scheidsrechter Van Thiel was er gelukkig ook en hij sprak op de hem eigen wijze.

Maar hoogtepunt van de receptie was voor mij toch wel de toekenning van het erelidmaatschap aan Annie van der Laaken en het lidmaatschap van verdienste aan Aad Simmer. Een ontroerend moment. Omhelzingen. Kusjes.

Met de oudjes naar het diner. Heel de oude glorie van Achilles in één HTM-bus. De mooie, uitzichtbiedende bovenzaal van Pantucky-West was een goede entourage voor een festijn van klasse. Tafelpresident Herman Cramer bood de laatste, door hem achtergehouden wedstrijdtrophee aan. En wist haar op een niet na te vertellen manier weer van Onno te ontfutselen. Wim Fortanier sprak een ernstig woord en staande herdachten wij Piet Klein en alle na hem overleden Achillianen. Daarbij gaf hij een fijne analyse van Achilles, waard om te worden opgetekend: Arbeid con (=met) Humaniteit, Initiatief, Laten, Leven, Energie, Samen. Ander gezegd: we zijn een vereniging waarvoor we zonder een beloning te willen ontvangen werken, daarbij de menselijke waarde hoogschattend, tot daden bereid zonder daartoe te worden aangezet, we geven iedereen de kans zich te ontplooien, we ontwikkelen energie en vooral: we doen dit alles in goede samenwerking.

Rut van Veen, Theo Lange en Manus Speijer spraken over de oprichting, waarbij bleek dat nog steeds niet vaststaat hoe het nu precies met die naamgeving zat. Vast staat wel dat de naam Achilles is gekozen omdat deze figuur de snelvoetige was. Rut wees er op dat de oprichting eigenlijk een mindere prestatie was dan de voortzetting van de club door de opvolgende generaties, waarop Onno repliceerde dat er zonder de oprichters ook geen opvolgers zouden zijn geweest.....

Daarna spraken à l’improviste Annie Hogewind-de Nijs (over vijf jaar moeten we weer bij elkaar komen), Paul de Rijke (fijn dat korfbal vrienden maar vooral ook vriendinnen oplevert), Anton Hagen (eerste Achilliaan met spelend kind), Truus van Leeuwen de Rijke (het belangrijkste is de vriendschap voor elkaar), Freddy (er zijn maar vierhonderd korfballers in Nederland die beter spelen dan Achilles 1) en Nel (wie ben ik dat ik met al die hooggeplaatsten mag samenzijn).

Sluitstuk

Terug naar de tent voor een feest dat moest duren zolang het leuk was. Welverdiende huldeblijken voor de leden van de Jubileum Commissie: Annie Broers-Sardijn, Freddy Broers, Johan Reuten. Daarna aandacht voor bewegende beelden met spelers en speelsters van Achilles. Twintig minuten leefden we weer in een ver vooroorlogs verleden: Marie en Harrie Stempels in actie, pa Broers…..we zagen het oude Stokrooslyceum even terug……En veel jonge mensen, die nu de AOW als wenkend perspectief zien.

Vervolgens triomf voor Achilles 5. De jury van grijze Achillianen koos de uitstalkast van het vijfde als de eerste onder haar gelijken. Een fraai succes, vooral voor hoofdarchitect Pim van Deventer. Maar met alle respect voor de andere kasten, stuk voor stuk toch ook uitmuntend door originaliteit en creatief vermogen.

Daarna het veel uren durend sluitstuk van het dansfeest, ingeleid door de geleidelijke terugtocht van ouder en oud-Achilles naar eigen haardstede en de herovering van de Vlonder door Achilles-vandaag, in het bijzonder de jeugdige kern ervan. Welluidende muziek. Druk werk aan de bar en het buffet. Ongelooflijk, wat een inzet en uithoudingsvermogen werd er gedemonstreerd. Nel van Rijn, terecht eerder op de avond gehuldigd, moet naar mijn berekening achttien uur achter elkaar bezig zijn geweest: van ’s morgens negen tot ’s nachts vier uur.

Vier uur in de nacht. Het is voorbij. Aan de oostelijke horizon gaat de duisternis al wijken. Een nieuwe dag begint. De meesten thuis, een klein aantal op de feestvloer. Ter bewaking van het heilige der heiligen: onze onvergetelijke jubileumtent met alles er op en er aan: de tentoonstelling, de ledenlijst (Ineke Beijl!), de diaprojector, het podium, de spotjes, de draaitafel, de bar, de vloer, de wandbekleding, de bloemen…..en alles wat ik mogelijk in dit haastig geschrijf heb vergeten. Achilles was vijftig jaar. Wat is het mooi geweest!

---

Aan dit verslag van Hans Broers valt niets maar dan ook niets toe te voegen. Ook het Bestuur kijkt nu al met weemoed terug naar dat fantastische jubileum. Hierbij overheerst echter de dank die het Bestuur verschuldigd is aan alle leden (en niet leden) die dit alles mogelijk hebben gemaakt. Zonder de enorme inzet van deze mensen was dit niet mogelijk geweest. Met enige moeite zeggen wie dan ook: over tot de orde van de dag en veel succes bij de komende wedstrijden!

Het Bestuur